Okuyacağınız öykü otobiyografik olmakla birlikte konu ve kapsadığı süre açısından sınırlıdır. Öykü 24 Kasım 1930'da doğumumla başlar ve göçmen olarak İsrail'e vardığım gün sona erer. Bu yolda üç kilometre taşı vardır: Birincisi 1938 sonbaharının başındaki ihtidam, ikincisi 1951 yazında ihtidamın feshi, üçüncü ve sonuncusu 4 Ekim 1956'da yeni bir göçmen olarak İsrail'e gitmem. Öykünün ana teması için önem taşıyan olaylara kısaca değineceğim. Yazdığım dönem, Türkiye'deki İspanyol kökenli Yahudi topluluğunun tarihinde beş yüz yıllık himayeci Osmanlı yönetimi altında eşi görülmemiş çalkantılara sahne oldu. Öyküm, doğumdan ergenliğe ve genç bir yetişkin olana dek tüm yaşamını bu çalkantılı dönemde geçiren genç bir insanın nadir ve belki de benzersiz bir bakış açısından anlatılan öyküsüdür. Yaşamımın o yıllarında Türkiye'de koyu bir antisemitizm hâkimdi; ancak bu durum olmasaydı tüm kişisel sorunlarımın çözüleceğini iddia etmek kolaycılık olur. Ortalama bir insan, kendine ait birçok sorunla birlikte dünyaya gelir veya bunlar zamanla ortaya çıkar; ben de bu açıdan bir istisna değildim. Fakat yine de, öykümde göstereceğim gibi, Yahudi sorunu yaşantımı epey karmaşıklaştırdı. Ana temaya eşlik eden ikinci tema, öykümün geçtiği dönemle ilgili. Bu konuda yazacaklarım ana temamın sınırlarını aşsa da gene otobiyografik olarak anlatılmakta. Öyküdeki kişi adları gerçektir, zira öykü otobiyografik olduğundan katlara yer yoktur. Ancak söz ettiğim kişilerin mahremiyetine saygımdan soyadlarını vermedim. Öyküdeki kişi adlarının çoğunluğunun kime ait olduğunu tahmin edebilecek fazla insan kaldığını sanmıyorum ve varsa da beni affedeceklerini umuyorum. Çok az sayıda vakada kişilerin mahremiyetini tümüyle korumak için adlarını dahi vermedim, ama onlarla ilgili gerçeklere sadık kaldım. Üç kişi dışında, önceki kuşaktan öykümde yer alan hiç kimse artık hayatta değil ve bu, en iyi arkadaşlarımdan bazıları dahil kendi kuşağımdan birçok kişi için de geçerli.

---